طراحی و راهبری پروژههای پژوهشی
طراحی و هدایت مجموعهای از پروژههای پژوهشی مرتبط و بههمپیوسته برای پاسخگویی به ابعاد مختلف مسئله ضایعات غذا.
دومین برنامه جامع «مدیریت، هدایت و راهبری حل مسئله (مهر)» بنیاد ملی علم ایران، با محوریت کنترل و ارزشآفرینی ضایعات مواد غذایی در راستای ارتقای امنیت غذایی کشور.
مهرکام در پی فراخوان سال ۱۴۰۴ بنیاد ملی علم ایران و با انتخاب مؤسسه پژوهشی علوم و صنایع غذایی بهعنوان مؤسسه راهبر، فعالیت خود را از ۱۱ مرداد ۱۴۰۵ آغاز کرده است.
این برنامه با رویکردی سیستمی و مبتنی بر پژوهش، به دنبال شناخت ابعاد و علل ایجاد ضایعات مواد غذایی، طراحی و هدایت پروژههای پژوهشی مرتبط و توسعه راهکارهای فناورانه و رفتاری برای پیشگیری، کنترل و کاهش ضایعات است. همچنین شناسایی ظرفیتهای ارزشآفرینی از جریانهای باقیمانده در زنجیره فرآوری غذا، از محورهای اصلی فعالیت مهرکام به شمار میرود.
رویکرد محوری مهرکام: پیوند نظاممند پژوهش، فناوری و همکاری میان ذینفعان برای ارائه راهکارهای جامع و مبتنی بر شواهد در زمینه مدیریت ضایعات مواد غذایی.
برنامه مهرکام بر اساس مدل مفهومی ـ سیستمی «جریان همافزایی بهینهسازی ضایعات غذا» (FLOW-SYN) طراحی شده است. این مدل، چهار محور بههمپیوسته را برای تحلیل مسئله، طراحی مداخلات، ارزیابی نتایج و پشتیبانی از سیاستگذاری دنبال میکند.
طراحی و هدایت مجموعهای از پروژههای پژوهشی مرتبط و بههمپیوسته برای پاسخگویی به ابعاد مختلف مسئله ضایعات غذا.
شناسایی و توسعه راهکارهای فناورانه و رفتاری برای پیشگیری، کنترل و کاهش ضایعات مواد غذایی.
تحلیل و یکپارچهسازی دستاوردهای پروژهها و تبدیل نتایج پژوهشی به راهکارهای جامع و مبتنی بر شواهد.
هدایت مجریان و تسهیل تعامل میان پژوهشگران، نهادهای تخصصی، صنعت و سایر ذینفعان زنجیره غذا.
در راستای تقویت همکاریهای بینبخشی، کمیته راهبری مهرکام با مشارکت نمایندگانی از نهادهای دانشگاهی، پژوهشی، سیاستگذار، صنعتی، رسانهای و بخش خصوصی تشکیل شده است.
این کمیته با ایجاد زمینه تعامل و همافزایی میان ذینفعان، به دنبال فراهمکردن بستر لازم برای مواجههای هماهنگ، هدفمند و اثربخش با مسئله ضایعات مواد غذایی است.
مهرکام با راهبری مؤسسه پژوهشی علوم و صنایع غذایی، در پی پیوند نظاممند پژوهش با نیازهای واقعی کشور و فراهمکردن زمینه بهرهگیری از دستاوردهای علمی و فناورانه برای بهبود عملکرد زنجیره غذا، کاهش اتلاف منابع و ارتقای امنیت غذایی است.